دستورهای کلاس: گوش کن، بنشین، کتابت را باز کن Classroom instructions

A1شنیدن ۶ دقیقه ویدیو گام صفر: انگلیسی کلاس

درباره‌ی این ویدیو

معلم‌های انگلیسی هر روز همین چند دستور را می‌گویند. اینجا دوازده دستور کوتاه و چند جمله‌ی آماده مثل «Open your book.» و «Turn to page ten.» را می‌شنوی، می‌فهمی و اجرا می‌کنی. اول گوش می‌دهی، بعد می‌نویسی و خودت هم دستور می‌دهی.

این ویدیو بخشی از درس است؛ کارت‌های آموزش، مثال‌ها و جدول‌ها را در صفحه‌ی درس ببین.

ثبت‌نام رایگان و تمرین‌های همین درس (۱۶ تمرین، حدود ۶ دقیقه)

در این ویدیو

  1. دستورهایی که معلم‌ها هر روز می‌گویند
  2. چهار دستور: گوش کن، تکرار کن، نگاه کن، بخوان
  3. چهار دستور: بنویس، باز کن، ببند، بنشین
  4. چهار دستور: بایست، بیا تو، صبر کن، ساکت باش
  5. کتابت را باز کن: کلمه‌ی «مالِ تو»
  6. به تخته نگاه کن
  7. صفحه‌ی ده را باز کن
  8. دستور مؤدبانه
  9. فعل اول است، نه آخر
  10. فارسی دو شکل، انگلیسی یک شکل

متن کامل ویدیو

گفتار معلم و جمله‌های انگلیسی، همان‌طور که در ویدیو گفته می‌شوند. روی زمانِ هر بند بزن تا ویدیو از همان‌جا پخش شود.

معلم‌های انگلیسی هر روز همین چند دستور رو می‌گن. گوش کن: Listen. Look at the board. Open your book. امروز یاد می‌گیری که بفهمیشون و انجامشون بدی. به درس امروز خوش اومدی. اسم درس: Classroom instructions. دوازده دستور کوتاه، دستور با «کتابت» و «دفترت»، دو تکه‌ی آماده، و یه کلمه‌ی مؤدبانه.

دوازده دستور رو توی سه دسته یاد می‌گیریم. دسته‌ی اول، چهار دستور. گوش کن و بعد از هر دستور تکرار کن: Listen. Repeat. Look. Read. چهار دستور بعدی: نوشتن، باز کردن و بستن، و نشستن. گوش کن و تکرار کن: Write. Open. Close. Sit down. و چهار دستور آخر: ایستادن، اومدن تو، صبر کردن، و ساکت بودن. گوش کن و تکرار کن: Stand up. Come in. Wait. Be quiet.

دستور آخر دو کلمه داره؛ ولی فعلا اون رو یک تکه حفظ کن. بعد از دستور، معمولا چیزی رو می‌ذاری که بهش مربوطه. کلمه‌ی رنگی یعنی «مال تو»: کتابت، دفترت. گوش کن و تکرار کن: Open your book. Close your book. Read your book. فعلا این کلمه رو فقط با کلمه‌های همین درس، مثل کتاب و اسم، یاد بگیر؛ بقیه‌اش رو توی درس‌های بعد می‌خونی.

تکه‌ی آماده‌ی اول، برای نگاه کردن به یه چیز. گوش کن و تکرار کن: Look at the board. دو کلمه‌ی اول یعنی «نگاه کن به». کلمه‌ی کوچیک بعدش معادل فارسی نداره. این کلمه کوتاه و ضعیف گفته می‌شه، و جلوی چیزی می‌آد که هر دو نفر می‌دونید کدومه؛ مثل همین تخته.

تکه‌ی آماده‌ی دوم، برای رفتن به یه صفحه. این جمله یعنی «صفحه‌ی ده رو باز کن»؛ عدد رو از واحد دوم می‌شناسی. گوش کن و تکرار کن: Turn to page ten. فعلا این دو تکه رو مثل قالب آماده حفظ کن؛ دستور کلمه‌هاشون رو توی درس‌های بعد می‌خونی. کلمه‌ی مؤدبانه‌ی لطفا رو می‌تونی آخر دستور بذاری، بعد از یه مکث کوچیک، یا اولش. هر دو درسته. گوش کن: Wait, please. Please listen.

توی فارسی فعل آخر جمله می‌آد: «کتابت رو باز کن». ولی انگلیسی دستور رو با فعل شروع می‌کنه. این غلطه: درستش با فعل شروع می‌شه: Open your book. یه نکته‌ی دیگه: جلوی دستور معمولا کلمه‌ی «تو» نمی‌ذاریم. فارسی دو شکل داره: «بنشین» برای یه نفر، و «بنشینید» برای چند نفر یا مؤدبانه. ولی انگلیسی فقط یه شکل داره. گوش کن: Sit down.

همین رو هم به یه دانش‌آموز می‌گی، هم به کل کلاس. سؤال اول: گوش کن. معلم چی می‌خواد؟ Stand up, please. می‌خواد بایستی. با شنیدن کلمه‌ی اول جمله، فرق این دستورها معلوم می‌شه. سؤال بعدی: گوش کن. به کدوم صفحه می‌ری؟ Turn to page forty. چهل. بخش آخر این عدد ضعیف و کوتاهه؛ اگه قوی و کشیده بود، چهارده می‌شد.

و آخری: کدوم جمله یعنی «کیفت رو ببند»؟ فعل «ببند» رو یادت می‌آد؟ جواب دوم: Close your bag. بیا درس امروز رو خیلی کوتاه مرور کنیم. دستور با فعل شروع می‌شه؛ نه مثل فارسی که فعل آخر جمله‌ست. کلمه‌ای که یعنی «مال تو»، بعد از دستور می‌آد: کتابت، دفترت.

دو تکه‌ی آماده رو هم حفظ کردی: نگاه کردن به تخته، و رفتن به صفحه. و کلمه‌ی مؤدبانه رو می‌تونی اول یا آخر دستور بذاری. آفرین! حالا برو سراغ تمرین‌های همین درس.