am، is، are: فعل to be (بودن) To be: am, is, are
درباره‌ی این ویدیو
فعل to be معنی «هستم / هستی / است / هستیم / هستند» را می‌دهد. می‌فهمی هر ضمیر کدام شکل را می‌گیرد (I am، he is، they are)، شکل کوتاه آن‌ها (I'm، he's، they're) را می‌شناسی و جمله‌ی منفی (isn't، aren't) می‌سازی. جا انداختن این فعل یکی از رایج‌ترین دام‌های فارسی‌زبان‌هاست.
این ویدیو بخشی از درس است؛ کارت‌های آموزش، مثال‌ها و جدول‌ها را در صفحه‌ی درس ببین.
در این ویدیو
- یک اشتباه خیلی رایج
- سه شکل: am · is · are
- اسم به جای ضمیر
- شکل کوتاه در گفتار
- منفی: not بعد از فعل
- منفی با تو، ما، آن‌ها و من
- فعل را جدا و کامل بگو
- هر ضمیر، شکل خودش
متن کامل ویدیو
گفتار معلم و جمله‌های انگلیسی، همان‌طور که در ویدیو گفته می‌شوند. روی زمانِ هر بند بزن تا ویدیو از همان‌جا پخش شود.
خیلی از ما فارسی‌زبان‌ها، این جمله رو این‌طوری می‌گیم: She a teacher. به نظرت چی کمه؟ یه کلمه‌ی کوچیک، که توی فارسی معمولا قایم می‌شه. She is a teacher. امروز همین کلمه رو کامل یاد می‌گیریم. بیا درس امروز رو شروع کنیم؛ اسمش اینه: To be: am, is, are.
معنی‌ش، جاش توی جمله، شکل کوتاه، جمله‌ی منفی، و یه دام رایج. این فعل یعنی «بودن»؛ همون «هستم»، «هستی»، «است»، «هستیم» و «هستند» خودمون. ولی یه فرق مهم هست. فارسی معمولا فعل رو آخر جمله می‌ذاره: اگه کلمه‌به‌کلمه ترجمه کنیم، فعل آخر می‌مونه؛ و این غلطه.
توی انگلیسی، فعل میاد وسط جمله، درست بعد از ضمیر: I am Ryan. حالا مهم‌ترین قسمت. این فعل سه شکل داره، و هر ضمیر، شکل خودش رو می‌گیره. «من» همیشه با این یکی میاد: I am. «او» و «آن»، یعنی یه نفر یا یه چیز دیگه، با این یکی: He is. She is. It is. «تو»، «ما» و «آن‌ها» هم، با آخری: You are. We are. They are.
یه ترفند: اگه به‌جای ضمیر، اسم یه نفر رو بذاری، همون شکل «او» رو می‌گیره. Sarah is from Tabriz. چند تا مثال دیگه. گوش کن، و بعد خودت تکرار کن: She is a teacher. We are from Iran. It is a book. یه کلمه‌ی کوچیک هم قبل از شغل و اسم چیزها هست، که یعنی «یک».
فعلا مثل یه قالب آماده قبولش کن؛ قانونش رو توی واحد «چیزهای دور و بر من» یاد می‌گیری. توی حرف زدن، معمولا شکل کوتاه رو می‌شنوی: یه حرف می‌افته، و جاش یه علامت کوچیک میاد، بالای خط. I am. I'm. She is. She's. They are. They're. فعل هنوز توی جمله‌ست؛ فقط کوچیک شده. این شکل‌ها رو توی فیلم‌ها و گفت‌وگوها مدام می‌شنوی.
جمله‌ی منفی خیلی ساده‌ست. اول، جمله‌ی مثبت: He is a teacher. حالا فقط یه کلمه‌ی کوچیک، بعد از فعل: He is not a teacher. و توی حرف زدن معمولا این دو تا به هم می‌چسبن: He isn't a teacher. با «تو»، «ما» و «آن‌ها» هم همین‌طوره: They aren't from Iran. فقط «من» فرق داره؛ این دو تا غلطن. برای «من»، شکل کوتاه منفی این‌طوریه: I'm not a doctor.
چرا این فعل این‌قدر جا می‌افته؟ چون توی فارسی، خیلی وقت‌ها یه تیکه‌ی کوچیکه، که به کلمه‌ی قبلی می‌چسبه. مثلا «معلمه» یعنی «معلم است». ولی انگلیسی، فعل رو جدا و کامل می‌خواد: She is a teacher. دام بعدی: هر شکل فعل فقط با ضمیرهای خودش میاد. مثلا این دو جمله غلطن، چون فعل با ضمیرش جور نیست.
درستش اینه. گوش کن و تکرار کن: I am Ryan. He is a teacher. سؤال اول. کدوم جمله درسته؟ جواب درست، گزینه‌ی سه بود: She is a doctor. اولی فعل نداره، و دومی، فعلش با «او» جور نیست. و حالا، سؤال بعدی. گوش کن: او پزشکه، یا نیست؟ She isn't a doctor. نیست! شکل کوتاه منفی رو شنیدی: She isn't a doctor.
خلاصه‌ی درس؛ نکته‌ی اول: فعل میاد وسط جمله، بعد از ضمیر. بعد، هر ضمیر شکل مخصوص خودش رو داره. توی حرف زدن، شکل کوتاه رو زیاد می‌شنوی. و برای منفی، کلمه‌ی منفی رو بعد از فعل بذار. حالا نوبت خودته. برو سراغ تمرین‌های همین درس.