رستوران و کمک خواستن Food and asking for help

متن کامل ویدیو

گفتار معلم و جمله‌های انگلیسی، همان‌طور که در ویدیو گفته می‌شوند. روی زمانِ هر بند بزن تا ویدیو از همان‌جا پخش شود.

۰:۰۰ فرض کن شام بیرون از خونه‌ای. ببین یه مشتری و یه پیشخدمت چطور حرف می‌زنن. A table for two, please. Hello. Here's the menu. Water, please. I don't eat meat. سفارش دادن، نمی‌خورم گفتن، و کمک خواستن؛ همین الان شروع می‌کنیم. خب، بریم سراغ درس امروز: Food and asking for help.

۰:۲۷ سفارش دادن، گفتن چیزی که نمی‌خوری، جمله‌های نجات، و دام‌های فارسی‌زبان‌ها. ساده‌ترین سفارش اینه: اسم چیزی که می‌خوای، و آخرش لطفا. برای میز: A table for two, please. و اگه آب می‌خوای: Water, please. منو و صورت‌حساب چیزهای مشخصی‌ان، پس کلمه‌ی کوچیک قبلشون رو یادت نره: The menu, please.

۱:۰۳ و آخر غذا، برای صورت‌حساب: The bill, please. توی آمریکا بیشتر می‌گن: The check, please. برای گفتن چیزی که نمی‌خوری، می‌گی: I don't eat meat. و برای چیزی که نمی‌نوشی، همون قالب رو با یه فعل دیگه می‌سازی: I don't drink coffee. بعد از کلمه‌ی منفی، فعل ساده می‌آد؛ مثل درس‌های قبل.

۱:۳۹ یه نکته: کلمه‌ی «گوشت» توی انگلیسی معمولا گوشت مرغ رو هم می‌گیره. Meat. ولی ماهی رو معمولا جدا می‌گن: Fish. حالا جمله‌هایی که امیدواریم لازمت نشن، ولی باید بلد باشی. وقتی در خطر یا توی مشکل فوری هستی: Help! و وقتی فورا به پلیس یا پزشک نیاز داری: Police! Doctor!

۲:۱۱ وقتی راهت رو گم کردی، مؤدبانه شروع کن: Excuse me. I'm lost. و برای پرسیدن جای دستشویی: Where is the toilet? اگه نمی‌تونی انگلیسی رو ادامه بدی، همین رو بگو: I don't speak English well. و دنبال کسی بگرد که فارسی بلده: Do you speak Persian? خیلی از انگلیسی‌زبان‌ها اسم زبان ما رو یه جور دیگه هم می‌گن؛ اون رو روی صفحه می‌بینی.

۲:۴۹ دام اول: توی «گم شده‌ام»، فعل بودن لازمه. گوش کن: I'm lost. ولی یه جمله‌ی شبیهش، بدون اون فعل، معنی دیگه‌ای داره: I lost my key. اولی یعنی راهت رو گم کردی؛ دومی یعنی کلیدت رو. دام دوم: فارسی برای «دستشویی کجاست؟» کلمه‌ی کوچیک جدا نمی‌خواد، ولی انگلیسی می‌خواد.

۳:۱۷ بدون اون کلمه جمله غلطه. درستش رو گوش کن و تکرار کن: Where is the toilet? یه نکته‌ی دیگه: توی بریتانیا کلمه‌ی دستشویی رو این‌طور می‌گن: Toilet. ولی توی آمریکا بیشتر این دو تا رو می‌شنوی: Bathroom. Restroom. خیالت راحت؛ هر دو رو می‌فهمن. و یه نکته‌ی مهم: شماره‌ی کمک فوری، یعنی پلیس و آمبولانس و آتش‌نشانی، توی هر کشور فرق داره. ما اینجا هیچ شماره‌ای یاد نمی‌دیم.

۳:۵۴ قبل از سفر، شماره‌ی محلی همون کشور رو پیدا کن، و جایی بنویس. سؤال اول: گوش کن. گوینده چی می‌خواد؟ Excuse me. The bill, please. صورت‌حساب؛ آخر غذا همین رو می‌خوایم. سؤال بعدی: گوش کن. گوینده چه مشکلی داره؟ I'm lost. Where is the hotel? راهش رو گم کرده، و جای هتل رو می‌پرسه.

۴:۳۰ و آخری: می‌خوای از کسی بپرسی فارسی بلده یا نه. کدوم جمله درسته؟ این سؤال با کلمه‌ی کمکی شروع می‌شه، و بعدش فعل ساده می‌آد: Do you speak Persian? خب، خلاصه‌ی این درس رو مرور کنیم: برای سفارش، اسم چیزی که می‌خوای رو بگو و آخرش لطفا؛ میز و منو و صورت‌حساب هم همین‌طوره.

۵:۰۰ برای چیزی که نمی‌خوری، قالب «نمی‌خورم» رو با اسمش می‌گی. و چند جمله‌ی نجات داری: کمک، گم شده‌ام، دستشویی کجاست، و فارسی بلدید؟ فعل بودن رو توی «گم شده‌ام» جا ننداز؛ و شماره‌ی کمک فوری هر کشور رو قبل از سفر پیدا کن. آفرین! حالا برو سراغ تمرین‌های همین درس.