اصطلاح‌هایی که در نوشتار رسمی جا دارند

Sophie: Our essay is about stress at work. Where should we start? Ryan: With the new report on burnout. It was a real wake-up call for many companies. Sophie: Good. Then we can argue that long hours take a toll on health and family life. Ryan: Yes. Flexible hours would be a step in the right direction. Sophie: I'd add that fair pay goes hand in hand with happier staff. Ryan: Remote work is a thorny issue, though. Some bosses think it's a recipe for disaster. Sophie: We should also say there isn't a level playing field, because small firms can't offer the same benefits. Ryan: Good point. And several firms changed their rules in the wake of the report. Sophie: Careful, though. That's too many idioms for one essay. One or two per paragraph is plenty. Ryan: Agreed. I'll open with the wake-up call. Later, the figures will show how overwork takes a toll on workers.

سوفی: موضوع مقاله‌ی ما استرس در محل کار است. از کجا شروع کنیم؟ رایان: از گزارش تازه درباره‌ی فرسودگی شغلی. این گزارش برای خیلی از شرکت‌ها زنگ خطر واقعی بود. سوفی: خوب است. بعد می‌توانیم استدلال کنیم که ساعت‌های طولانی کار به سلامت و زندگی خانوادگی آسیب می‌زند. رایان: بله. ساعت کاری انعطاف‌پذیر گامی در مسیر درست خواهد بود. سوفی: من اضافه می‌کنم که حقوق منصفانه با کارکنان خوشحال‌تر همراه است. رایان: ولی دورکاری مسئله‌ای دشوار و بحث‌برانگیز است. بعضی رئیس‌ها فکر می‌کنند راه مطمئن رسیدن به فاجعه است. سوفی: باید این را هم بگوییم که شرایط برابر نیست، چون شرکت‌های کوچک نمی‌توانند همان مزایا را بدهند. رایان: نکته‌ی خوبی است. و چند شرکت پس از انتشار گزارش قوانینشان را عوض کردند. سوفی: ولی مواظب باش. این برای یک مقاله اصطلاح زیادی است. یکی دو تا در هر پاراگراف کافی است. رایان: موافقم. من با زنگ خطر شروع می‌کنم. بعداً ارقام نشان می‌دهند که کار زیاد چطور به کارکنان آسیب می‌زند.