مینی‌دوره‌ی تلفظ: پایه
تلفظ A2: دو صدای th (think و this)
Pronunciation: the th sounds /θ/ and /ð/
فارسی صدای th ندارد، برای همین thin را «تین» یا «سین» و this را «دیس» یا «زیس» می‌گوییم. یاد می‌گیری /θ/ بی‌واک و /ð/ واک‌دار را بشنوی و درست بسازی و بدانی the کی /ðə/ است و کی /ði/.
گام ۱ از ۴
زبان کجا باشد؟
برای هر دو صدای th نوک زبان را شل و آرام بین دندان‌های بالا و پایین بگذار (یا درست پشت دندان‌های بالا) و هوا را از روی زبان بیرون بده. راه هوا هیچ‌وقت بسته نمی‌شود، پس صدا را می‌شود کش داد. /θ/ بی‌واک است: فقط هوا، بدون لرزش گلو. /ð/ واک‌دار است: همان جای زبان، ولی گلو می‌لرزد. دستت را روی گلو بگذار تا فرق را حس کنی.
- think /θɪŋk/, three /θriː/, bath /bɑːθ//θ/: فقط هوا، گلو نمی‌لرزد
- this /ðɪs/, mother /ˈmʌðə/, with /wɪð//ð/: همان جای زبان، با لرزش گلو
گام ۲ از ۴
th در شروع، وسط و آخر کلمه
| Position | /θ/ (بی‌واک) | /ð/ (واک‌دار) |
|---|---|---|
| Start | thing /θɪŋ/, Thursday /ˈθɜːzdeɪ/, thirty /ˈθɜːti/ | the /ðə/, that /ðæt/, those /ðəʊz/ |
| Middle | nothing /ˈnʌθɪŋ/, birthday /ˈbɜːθdeɪ/, healthy /ˈhelθi/ | mother /ˈmʌðə/, brother /ˈbrʌðə/, weather /ˈweðə/ |
| End | bath /bɑːθ/, month /mʌnθ/, tooth /tuːθ/ | with /wɪð/, smooth /smuːð/, bathe /beɪð/ |
گام ۳ از ۴
the: کی /ðə/ و کی /ði/؟
قبل از صدای همخوان، the کوتاه و ضعیف است: /ðə/ (the book، the car). قبل از صدای مصوت، the را اغلب /ði/ می‌گویند تا به کلمه‌ی بعد بچسبد: the end، the office. این قاعده‌ی سفت‌وسخت نیست؛ خیلی از بومی‌ها اینجا هم /ðə/ می‌گویند، ولی /ði/ رایج و همیشه درست است. ملاک صدای اول کلمه است، نه حرف آن: the hour /ði ˈaʊə/ چون h خوانده نمی‌شود، ولی the university /ðə ˌjuːnɪˈvɜːsəti/ چون با صدای /j/ شروع می‌شود. یک قاعده‌ی کلی هم کمک می‌کند: کلمه‌های دستوری کوچک (the، this، that، they، there، then، than) با /ð/ شروع می‌شوند و بیشتر اسم‌ها و فعل‌ها (thing، thank، Thursday) با /θ/.
- the egg /ði eɡ/ – the bus /ðə bʌs/قبل از صدای مصوت معمولاً /ði/، قبل از صدای همخوان /ðə/
- the hour /ði ˈaʊə/ – the uniform /ðə ˈjuːnɪfɔːm/حرف اول مهم نیست؛ صدای اول مهم است.
گام ۴ از ۴
دام فارسی‌زبان‌ها: «ت/د» یا «س/ز» به‌جای th
فارسی این دو صدا را ندارد و «ث» را «س» و «ذ» را «ز» می‌خوانیم. برای همین /θ/ را «ت» یا «س» می‌گوییم (thin مثل tin یا sin) و /ð/ را «د» یا «ز» (clothing مثل closing). دو اشتباه دیگر هم رایج است: ۱. زبان را محکم بین دندان‌ها فشار می‌دهیم و راه هوا بسته می‌شود؛ نتیجه «ت» است. زبان باید شل باشد و هوا پیوسته رد شود. ۲. نوک زبان پشت دندان‌ها جمع می‌شود و هوا از یک شیار باریک صفیر می‌کشد؛ نتیجه «س» است. آزمون ساده: اگر می‌توانی صدا را بدون صفیر کش بدهی (θθθθ)، درست گفته‌ای.
درس‌های این بخش: مینی‌دوره‌ی تلفظ: پایه
- تلفظ A1: صدای w در برابر v (west یا vest؟)
- تلفظ A2: خوشه‌ی s در شروع کلمه (school نه «اِسکول»)
- تلفظ A2: دو صدای th (think و this)
- تلفظ A2: مصوت‌های کوتاه و بلند (ship یا sheep؟)