حدس زدن معنی از روی متن: پنج قدم

Every Saturday, Lucy goes to the old market in the town centre. Last week the sky was grey, and a light drizzle fell all morning – not real rain, just tiny drops that made everything wet. The market was crowded, and people jostled each other in the narrow paths, pushing and bumping as they tried to reach the best stalls. Lucy's favourite stall is a long wooden table under a green roof, where an old man called Tom sells fruit. Tom only sells fruit that is ripe: soft, sweet and ready to eat today. Lucy wanted some peaches, but they were expensive, so she started to haggle. "Ten pounds is too much," she said. "Would you take seven?" Tom laughed and said eight. In the end she paid eight pounds, which was still a bargain, because peaches in the supermarket cost twice as much. On the way home Lucy felt elated. It was a small thing, but getting good fruit at a good price always made her happy for the rest of the day.

لوسی هر شنبه به بازار قدیمی مرکز شهر می‌رود. هفته‌ی پیش آسمان خاکستری بود و تمام صبح نم‌نم باران می‌بارید؛ نه باران واقعی، فقط قطره‌های خیلی ریز که همه‌چیز را خیس می‌کرد. بازار شلوغ بود و مردم در راهروهای باریک به هم تنه می‌زدند؛ هل می‌دادند و به هم می‌خوردند تا به بهترین بساط‌ها برسند. بساط محبوب لوسی یک میز چوبی بلند زیر یک سقف سبز است که پیرمردی به اسم تام آنجا میوه می‌فروشد. تام فقط میوه‌ی رسیده می‌فروشد: نرم، شیرین و آماده‌ی خوردن همان روز. لوسی هلو می‌خواست، ولی گران بود، پس شروع کرد به چانه زدن. گفت: «ده پوند زیاد است. هفت قبول می‌کنید؟» تام خندید و گفت هشت. آخر سر هشت پوند داد که باز هم ارزان بود، چون هلو در سوپرمارکت دو برابر قیمت دارد. لوسی در راه خانه سر از پا نمی‌شناخت. چیز کوچکی بود، ولی خرید میوه‌ی خوب به قیمت خوب همیشه تا آخر روز خوشحالش می‌کرد.