late یا let؟ «اِی» لغزنده در برابر کسره‌ی کوتاه /eɪ/ – /e/

/eɪ/ (late، wait) دوصدایی است: از «اِ» شروع می‌شود و زبان در حین گفتن به‌سمت «ای» بالا می‌رود؛ تقریباً مثل «ـِی» در «کِی؟» یا «نِی». /e/ (let، wet) یک «اِ»ی ساده و کوتاه است، مثل کسره در «بِه»، و زبان در تمام مدت ثابت می‌ماند. چرا اشتباه می‌کنیم؟ کسره‌ی فارسی تک‌صدایی است و فارسی‌زبان‌ها گاهی /eɪ/ را به یک «اِ»ی کشیده و ثابت تبدیل می‌کنند (late ← «لِت»)، که برای گوش انگلیسی‌زبان let است؛ برعکس هم پیش می‌آید: said و says را از روی املا «سِید» و «سِیز» می‌خوانند، در حالی که /sed/ و /sez/ هستند. برای /eɪ/ حرکت به‌سمت «ای» را واضح بگو: «لِیت»، «وِیت»؛ برای /e/ زبان را ثابت و صدا را کوتاه نگه دار. آوانگاری این مجموعه بریتانیایی است (paper /ˈpeɪpə/)؛ در لهجه‌ی آمریکایی آخر paper، later و letter یک r هم شنیده می‌شود، ولی تمایز /eɪ/ و /e/ همان است.