گام صفر: چیزهای دور و بر من
این و آن: this و that
This and that
با this («این») و that («آن») به چیزهای نزدیک و دور اشاره می‌کنی، با What's this? و What's that? اسمشان را می‌پرسی و با Yes, it is. یا No, it isn't. به پرسش «آیا این … است؟» جواب می‌دهی. اول گوش می‌دهی، بعد می‌نویسی و بلند تکرار می‌کنی.
گام ۱ از ۵
این و آن: this و that
برای اشاره به یک چیز دو کلمه داری: this («این») برای چیزی که نزدیک توست و that («آن») برای چیزی که دور است. جمله ساده است: this یا that + is + a + اسم چیز. (فارسی‌نوشت تقریبی: this ≈ «دیس» و that ≈ «دَت». هر دو با th شروع می‌شوند، یعنی نوک زبان کمی بین دندان‌ها می‌رود.) is را از واحد قبل می‌شناسی و a را از جمله‌ی It's a pen؛ قاعده‌ی کامل a و an را درس بعد می‌خوانی.
- This is a book.این یک کتاب است.
- That is a door.آن یک در است.
گام ۲ از ۵
نزدیک یا دور؟
| چیز کجاست؟ | جمله | معنی |
|---|---|---|
| نزدیک من (در دستم، روی میزم) | This is a pen. | این یک خودکار است. |
| دور از من (آن طرف کلاس، آن طرف خیابان) | That is a bus. | آن یک اتوبوس است. |
| دور، شکل کوتاه‌شده | That's a bus. | آن یک اتوبوس است. |
گام ۳ از ۵
اسم چیز را بپرس: What's this? و What's that?
اسم چیز نزدیک را با What's this? می‌پرسیم و اسم چیز دور را با What's that? («آن چیست؟»). جمله‌ی اول را در واحد کلاس هم دیدی؛ جمله‌ی دوم همان است، فقط برای چیز دور. جواب معمولاً با It's a … شروع می‌شود: برای هر چیز، چه نزدیک چه دور، it می‌گوییم؛ همان it که در واحد قبل خواندی.
- What's this?این چیست؟
- What's that?آن چیست؟
- It's a bus.آن یک اتوبوس است.
گام ۴ از ۵
بله / نه: Is this a …?
برای سؤال بله/نه کلمه‌ی is می‌رود اول جمله: Is this a pencil? («آیا این یک مداد است؟»). جواب کوتاه Yes, it is. یا No, it isn't. است؛ isn't شکل کوتاه is not است. در جواب معمولاً this و that را تکرار نمی‌کنیم و it می‌گوییم.
- Is this a pencil?آیا این یک مداد است؟
- Is that a taxi?آیا آن یک تاکسی است؟
- Yes, it is.بله، هست.
- No, it isn't. It's a bus.نه، نیست. اتوبوس است.
گام ۵ از ۵
دام فارسی‌زبان‌ها: is و a را جا نینداز
(۱) در گفتار فارسی فعل «است» معمولاً به کلمه‌ی قبلی می‌چسبد («این کتابه»)، برای همین در انگلیسی هم راحت جا می‌افتد. انگلیسی فعل را جدا می‌گوید: This is a book، نه This a book. (۲) a را هم جا نینداز: That is a door، نه That is door؛ فارسی «یک» را لازم نمی‌داند. (۳) صدای th در فارسی نیست و فارسی‌زبان‌ها معمولاً آن را مثل «د» یا «ز» می‌گویند (برای همین فارسی‌نوشت بالا فقط تقریبی است). نوک زبان را کمی بین دندان‌ها بگذار و هوا را بده. (۴) برای تشخیص با گوش: this آخرش s دارد و that آخرش t.