آزمایشگاه تلفظ
شوا و صورت ضعیف: about، نه «آبوت»
Schwa and weak forms
رایج‌ترین صدای انگلیسی یک «اِ»ی کوتاه و شل به نام شواست که در هجاهای بی‌تکیه و کلمه‌های کوچکی مثل to، for و of شنیده می‌شود. یاد می‌گیری کجا شوا بگویی، کی صورت کامل لازم است و چطور صورت ضعیف را در شنیدن بشناسی.
گام ۱ از ۴
شوا /ə/: رایج‌ترین صدای انگلیسی
شوا مصوتی کوتاه، شل و بی‌رنگ است: دهان کمی باز، زبان آرام در وسط دهان و لب‌ها بی‌حرکت؛ شبیه یک «اِ»ی خیلی کوتاه و بی‌حال. شوا فقط در هجای بی‌تکیه می‌آید و با هر حرفی ممکن است نوشته شود: a در about، o در today، er در teacher و or در doctor. برای همین از روی املا نمی‌شود فهمید؛ باید جای تکیه را بدانی.
- about /əˈbaʊt/, banana /bəˈnɑːnə/, doctor /ˈdɒktə/هجاهای بی‌تکیه شوا می‌شوند.
- problem /ˈprɒbləm/, Saturday /ˈsætədeɪ/e در problem و ur در Saturday هم شوا هستند.
گام ۲ از ۴
صورت ضعیف و قوی کلمه‌های دستوری
| Word | Weak (معمولی) | Strong (با تکیه) | Example |
|---|---|---|---|
| to | /tə/ | /tuː/ | I need to leave early. |
| for | /fə/ | /fɔː/ | These flowers are for Lucy. |
| can | /kən/ | /kæn/ | We can help you. |
| and | /ən/, /n/ | /ænd/ | bread and cheese |
| of | /əv/ | /ɒv/ | a bottle of water |
| was | /wəz/ | /wɒz/ | It was late. |
گام ۳ از ۴
کی صورت قوی؟
کلمه‌های دستوری در چند حالت صورت کامل می‌گیرند: ۱. آخر جمله: What are you looking at? (/æt/) و Who's the present for? (/fɔː/). ۲. جواب کوتاه: Yes, I can. (/kæn/) و Yes, it was. (/wɒz/). ۳. وقتی برای تقابل روی آن‌ها تکیه می‌کنیم: It's not FROM Oliver, it's FOR Oliver. ۴. صورت منفی همیشه قوی است: can't، wasn't، don't. در بقیه‌ی موارد صورت ضعیف طبیعی است و صورت قوی ریتم جمله را خراب می‌کند.
- Where are you from? (/frɒm/)آخر جمله: صورت قوی
- I'm from Shiraz. (/frəm/)وسط جمله: صورت ضعیف
گام ۴ از ۴
دام فارسی‌زبان‌ها: همه‌ی مصوت‌ها کامل
در فارسی مصوت بی‌تکیه ضعیف نمی‌شود و هر هجا مصوت کامل خودش را دارد. برای همین about را «آبوت» (از روی املا)، banana را «بانانا» و doctor را «دُکتُر» می‌گوییم و to را در هر جمله «تو» و for را «فور». نتیجه دو مشکل است: ۱. ریتم گفتار ماشینی می‌شود، چون همه‌ی هجاها یک طول و یک قدرت دارند. ۲. در شنیدن، گوش منتظر «تو» و «فور» است و /tə/ و /fə/ را اصلاً کلمه حساب نمی‌کند؛ جمله‌ی کاملاً آشنا نامفهوم می‌شود.