بخش ۳: چه کسی چه نظری دارد؟ تطبیق نظرها و تغییر عقیده

Claire: So, Emma, Jack, how's the food-waste project going? Last time you were still choosing a method. Emma: Well, we've more or less decided on a questionnaire. We could hand it out in the canteen at lunchtime and get maybe two hundred replies. Jack: I'm not totally convinced, actually. People say they never waste anything, and then you look at their plates. I'd rather we just weighed what's left on the trays. Emma: Sure, but weighing trays only tells us how much is thrown away, not why. The reasons are the part I'm really interested in. Jack: Hmm, I suppose that's true. So maybe we do both? Claire: Both would be ideal, but be realistic. You've only got six weeks. I'd suggest you weigh the waste for one week and then interview a small group, say ten students, about their reasons. Emma: Interviews instead of the questionnaire? I hadn't thought of that. Actually, that makes more sense. A questionnaire wouldn't let us ask follow-up questions. Jack: Exactly. And ten people is manageable. Claire: Good. Now, what about the reading? Have you looked at the government report I mentioned? Jack: I had a look. To be honest, I found it a bit out of date. Most of the figures are from about ten years ago. Emma: I don't agree. The figures are old, but the categories they use are really useful. We could sort our own data into the same groups. Claire: I'm with Emma on this. Don't rely on the numbers, but the categories are still the standard ones. Jack: OK, fair enough. Claire: And the presentation? You're presenting in week eight. Emma: I was going to do all the slides myself, because Jack's doing most of the data. Jack: Actually, I'd prefer to do the slides about the results. I'll be able to explain the graphs better. Emma: Good idea. I'll do the introduction and the method, then. Claire: Sounds sensible. One last thing: the canteen manager. Have you asked her permission yet? Emma: Not yet. I thought we could just turn up with the scales. Claire: No, you really must get written permission first. That's not optional. Jack: I'll email her today.

کلر: خب، اِما، جک، پروژه‌ی دورریز غذا چطور پیش می‌رود؟ دفعه‌ی قبل هنوز داشتید روش را انتخاب می‌کردید. اِما: راستش تقریباً تصمیم گرفته‌ایم پرسش‌نامه بدهیم. می‌توانیم موقع ناهار در سلف پخشش کنیم و شاید دویست جواب بگیریم. جک: من راستش کاملاً قانع نشده‌ام. آدم‌ها می‌گویند هیچ‌وقت چیزی دور نمی‌ریزند، بعد بشقابشان را که نگاه می‌کنی… ترجیح می‌دهم فقط چیزی را که روی سینی‌ها می‌ماند وزن کنیم. اِما: درست، ولی وزن کردن سینی‌ها فقط می‌گوید چقدر دور ریخته می‌شود، نه اینکه چرا. دلیل‌ها همان بخشی است که واقعاً برایم جالب است. جک: هوم، فکر کنم درست می‌گویی. پس شاید هر دو را انجام بدهیم؟ کلر: هر دو ایده‌آل است، ولی واقع‌بین باشید. فقط شش هفته وقت دارید. پیشنهاد من این است که یک هفته دورریز را وزن کنید و بعد با یک گروه کوچک، مثلاً ده دانشجو، درباره‌ی دلیل‌هایشان مصاحبه کنید. اِما: مصاحبه به‌جای پرسش‌نامه؟ به این فکر نکرده بودم. راستش این منطقی‌تر است. پرسش‌نامه اجازه نمی‌دهد سؤال تکمیلی بپرسیم. جک: دقیقاً. و ده نفر هم قابل مدیریت است. کلر: خوب است. حالا منابع چه؟ گزارش دولتی‌ای را که گفته بودم دیده‌اید؟ جک: نگاهی انداختم. راستش به نظرم کمی قدیمی بود. بیشتر آمارهایش مال حدود ده سال پیش است. اِما: موافق نیستم. آمارها قدیمی‌اند، ولی دسته‌بندی‌هایی که به کار برده‌اند خیلی به درد می‌خورد. می‌توانیم داده‌های خودمان را در همان گروه‌ها دسته‌بندی کنیم. کلر: در این مورد با اِما هم‌نظرم. به عددها تکیه نکنید، ولی دسته‌بندی‌ها هنوز همان دسته‌بندی‌های استاندارد است. جک: باشد، قبول. کلر: و ارائه؟ هفته‌ی هشتم ارائه دارید. اِما: قرار بود همه‌ی اسلایدها را خودم درست کنم، چون بیشتر کار داده‌ها با جک است. جک: راستش ترجیح می‌دهم اسلایدهای نتایج را خودم درست کنم. نمودارها را بهتر می‌توانم توضیح بدهم. اِما: فکر خوبی است. پس من مقدمه و روش را انجام می‌دهم. کلر: معقول به نظر می‌رسد. یک چیز دیگر: مدیر سلف. از او اجازه گرفته‌اید؟ اِما: هنوز نه. فکر کردم همین‌طوری با ترازو برویم. کلر: نه، حتماً باید اول اجازه‌ی کتبی بگیرید. این اختیاری نیست. جک: همین امروز به او ایمیل می‌زنم.