شنیدن B1: سایه‌گویی و دیکته برای فهم گفتار سریع

Hi, I'm Ben, and today I want to tell you how I finally started understanding fast English. For years I could read quite well, but when people spoke at normal speed, I just couldn't follow. The words seemed to run into each other. Then a teacher told me about shadowing. Here's what I did. Every day, I took a short clip, about thirty seconds long. First, I listened to it two or three times without the text. Then I read the transcript and checked the words I'd missed. Usually they were tiny words, like of, to and and, which sound much shorter than I expected. After that, I played the clip again and spoke along with it, at the same time as the speaker, copying the rhythm and the stress, not just the words. It felt strange at first, and honestly, I sounded terrible. But after about a month, something changed. I started to hear where one word ended and the next one began. So my advice is simple: little and often. Ten minutes a day is better than two hours on a Sunday.

سلام، من بن هستم و امروز می‌خواهم تعریف کنم که چطور بالاخره انگلیسیِ سریع را فهمیدم. سال‌ها نسبتاً خوب می‌خواندم، ولی وقتی مردم با سرعت عادی حرف می‌زدند، اصلاً نمی‌توانستم دنبال کنم. انگار کلمه‌ها توی هم می‌رفتند. بعد یک معلم درباره‌ی سایه‌گویی به من گفت. کاری که کردم این بود: هر روز یک کلیپ کوتاه، حدود سی ثانیه، برمی‌داشتم. اول دو سه بار بدون متن گوشش می‌دادم. بعد متن را می‌خواندم و کلمه‌هایی را که نشنیده بودم پیدا می‌کردم. معمولاً کلمه‌های خیلی کوچک بودند، مثل of و to و and، که خیلی کوتاه‌تر از انتظارم شنیده می‌شوند. بعد کلیپ را دوباره پخش می‌کردم و هم‌زمان با گوینده حرف می‌زدم و ریتم و تکیه را تقلید می‌کردم، نه فقط کلمه‌ها را. اولش عجیب بود و راستش صدایم افتضاح بود. ولی بعد از حدود یک ماه چیزی عوض شد. شروع کردم به شنیدن اینکه یک کلمه کجا تمام می‌شود و کلمه‌ی بعدی کجا شروع. پس توصیه‌ی من ساده است: کم ولی مرتب. روزی ده دقیقه بهتر از دو ساعت در یکشنبه است.