سخنرانی دانشگاهی (Academic Talk): ایده‌ی اصلی و جزئیات

OK, let's get started. Today I want to talk about something you've all seen, even if you don't know the name for it. Have you ever noticed a narrow strip of worn-out grass cutting across a park, where people have obviously ignored the paved path? Planners call these desire paths. And the main point I want to make today is that desire paths aren't just a sign of people breaking the rules. They're actually useful data. Think about it. A paved path shows where a designer thought people would walk. A desire path shows where people actually walk. Usually it's the shortest route between two places, like a bus stop and a building entrance. Now, some universities have used this in a clever way. Take one campus I visited a few years ago. When they put up a new group of buildings, they didn't lay any paths at first. They just planted grass, waited a year, and then paved the routes that students had worn into the ground. The result was a network of paths that people actually used. By the way, the same idea shows up online. Website designers track where users click, which is basically a digital desire path. But let's stay with physical spaces for now. Of course, not every desire path should be paved. Sometimes people take a shortcut across a flower bed or a busy road, and the right response is a fence, not a footpath. So the bottom line is this: desire paths tell planners what people want, but planners still have to decide whether giving people what they want is a good idea.

خب، شروع کنیم. امروز می‌خواهم درباره‌ی چیزی صحبت کنم که همه‌تان دیده‌اید، حتی اگر اسمش را ندانید. تا حالا باریکه‌ای از چمن ساییده‌شده را دیده‌اید که از وسط پارک رد می‌شود، جایی که مردم آشکارا مسیر سنگ‌فرش را نادیده گرفته‌اند؟ برنامه‌ریزان شهری به این‌ها «مسیرهای دلخواه» می‌گویند. و نکته‌ی اصلی‌ای که امروز می‌خواهم بگویم این است که مسیرهای دلخواه فقط نشانه‌ی قانون‌شکنی مردم نیستند. در واقع داده‌ی مفیدی‌اند. فکرش را بکنید. مسیر سنگ‌فرش نشان می‌دهد طراح فکر می‌کرد مردم از کجا راه می‌روند. مسیر دلخواه نشان می‌دهد مردم واقعاً از کجا راه می‌روند. معمولاً کوتاه‌ترین راه بین دو جاست، مثلاً بین ایستگاه اتوبوس و ورودی یک ساختمان. حالا، بعضی دانشگاه‌ها از این ایده هوشمندانه استفاده کرده‌اند. مثلاً دانشگاهی که چند سال پیش دیدم. وقتی مجموعه‌ی تازه‌ای از ساختمان‌ها ساختند، اول هیچ مسیری نکشیدند. فقط چمن کاشتند، یک سال صبر کردند و بعد مسیرهایی را که دانشجوها روی زمین ساییده بودند سنگ‌فرش کردند. نتیجه شبکه‌ای از مسیرها بود که مردم واقعاً از آن استفاده می‌کردند. راستی، همین ایده در اینترنت هم دیده می‌شود. طراحان وب‌سایت ردیابی می‌کنند کاربران کجا کلیک می‌کنند، که در واقع یک مسیر دلخواه دیجیتال است. ولی فعلاً سراغ فضاهای فیزیکی برویم. البته هر مسیر دلخواهی را نباید سنگ‌فرش کرد. گاهی مردم از وسط یک باغچه‌ی گل یا یک خیابان شلوغ میان‌بُر می‌زنند و جواب درست نرده است، نه پیاده‌رو. پس حرف آخر این است: مسیرهای دلخواه به برنامه‌ریزان می‌گویند مردم چه می‌خواهند، ولی برنامه‌ریزان هنوز باید تصمیم بگیرند که دادن همان چیزی که مردم می‌خواهند فکر خوبی هست یا نه.