واژه‌های پایه‌ی A1 (۱): پرکاربردترین‌ها

اما، ولی

but اول بخش دوم جمله می‌آید: I'm tired, but I'm happy. جایش مثل «ولی» در فارسی آزاد نیست (✗ I but am happy).

• yes, but …
• but not

اگر

بعد از if برای آینده معمولاً will نمی‌آید: If it rains tomorrow … (✗ If it will rain).

• if possible
• if you want
• what if

توانستن (می‌توانم، می‌توانی …)

بعد از can فعل ساده بدون to می‌آید و can هم s نمی‌گیرد: She can swim (✗ She cans to swim). منفی‌اش can't /kɑːnt/ است.

• Can you help me?
• can't wait

داشتن

برای سوم‌شخص مفرد has می‌آید: She has a car (نه She have). با غذا هم به کار می‌رود: have breakfast یعنی صبحانه خوردن.

• have a car
• have time
• have breakfast

فقط، تنها

just معنی «همین الان، تازه» هم دارد: I've just eaten (تازه غذا خورده‌ام). جایش معمولاً قبل از فعل اصلی است.

• just a minute
• just a little

دوست داشتن، خوش آمدن از

like مفعول لازم دارد: Do you like tea? – Yes, I like it / Yes, I do (✗ Yes, I like). I'd like … مؤدبانه یعنی «می‌خواهم».

• would like
• like reading

کِی، چه وقت (در سؤال)

when در جمله‌ی خبری یعنی «وقتی که» و بعدش برای آینده will نمی‌آید: Call me when you arrive (✗ when you will arrive).

• When is …?
• since when

انجام دادن، کردن

do فعل کمکی سؤال و منفی هم هست: Do you work? I don't know. «اشتباه کردن» make a mistake است، نه do a mistake.

• do homework
• do the shopping
• do your best

کدام

which برای انتخاب میان چند گزینه‌ی مشخص است؛ برای سؤال کلی what می‌آید: What is your name? (✗ Which is your name?).

• which one
• which way

وقت، زمان

time به معنی «وقت» شمارش‌ناپذیر است: I don't have much time (✗ many times). ولی در معنی «بار، دفعه» جمع می‌شود: three times.

• free time
• on time
• What time is it?

گرفتن، به دست آوردن

get با کلمه‌ی بعدی معنی‌های زیادی می‌سازد: get up (بیدار شدن)، get home (به خانه رسیدن)، get tired (خسته شدن).

• get a job
• get up
• get home

جدید، نو

• brand new
• something new
• New Year

مردم، آدم‌ها

people جمع است و فعل جمع می‌گیرد: People are kind (✗ People is kind). مفردش person است: one person, two people.

• young people
• a lot of people
• most people

چطور، چگونه

«چه شکلی است؟» = What is it like? (✗ How is it like?). How are you? احوال‌پرسی است و جوابش معمولاً Fine, thanks است.

• How are you?
• how much
• how many

مقداری، کمی، چند تا

some معمولاً در جمله‌ی مثبت می‌آید و در سؤال و منفی any: I don't have any money. در تعارف و درخواست مؤدبانه some می‌آید: Would you like some tea?

• some water
• some people
• for some time

همچنین، هم

also قبل از فعل اصلی و بعد از am/is/are می‌آید: I also like tea / She is also a teacher. آخر جمله معمولاً too می‌گوییم.

• and also
• not only … but also

الان، اکنون

برای کاری که همین الان در جریان است معمولاً حال استمراری می‌آید: I'm cooking now (✗ I cook now).

• right now
• from now on
• for now

دیگر

other قبل از اسم جمع نمی‌شود: other books (✗ others books). با a یک کلمه می‌شود: another.

• the other day
• each other
• other people

خوب

good صفت است و قیدش well: She is a good cook / She cooks well (✗ cooks good). «در چیزی خوب بودن» = good at: good at maths.

• good at
• good morning
• a good idea

فقط

only معمولاً قبل از فعل اصلی می‌آید: I only drink tea. the only یعنی «تنها …»: She is the only doctor here.

• only one
• only a little
• not only

بعد از

بعد از after فعل با -ing می‌آید: after eating (✗ after eat). «بعداً» به‌تنهایی later است، نه after.

• after lunch
• after school
• the day after tomorrow

اول، اولین

first name یعنی «نام کوچک» و surname یا last name یعنی «نام خانوادگی». «اول از همه» = first of all.

• the first time
• first name
• at first

دانستن

k اول خوانده نمی‌شود: /nəʊ/. «شناختن کسی» هم know است: I know Jake. معمولاً استمراری نمی‌شود (✗ I am knowing).

• I don't know
• know about
• get to know

دیدن

see دیدنِ بی‌قصد است؛ «نگاه کردن» look at است و برای تلویزیون و مسابقه watch: watch TV.

• see a doctor
• See you later
• see a film

دو

برخلاف فارسی، بعد از عدد بیشتر از یک اسم جمع می‌شود: two sisters (✗ two sister). w خوانده نمی‌شود: /tuː/.

• two of us
• one or two
• two hundred

درست کردن، ساختن

make برای ساختن و درست کردن است و do برای انجام کار: make a mistake (✗ do a mistake) ولی do homework.

• make a cake
• make a mistake
• make friends

فکر کردن

th در think صدای /θ/ دارد، نه «ت» یا «س» (think ≠ sink). «فکر کردن به» = think about (✗ think to).

• think about
• I think so
• think of

هیچ، اصلاً (در منفی و سؤال)

any معمولاً در سؤال و منفی می‌آید و با not یعنی «هیچ»: I don't have any time. در جمله‌ی مثبت یعنی «هر … (فرقی نمی‌کند)»: Take any book.

• any questions
• any time
• not any

بعد، سپس

then را با than («از» در مقایسه) اشتباه نکنید: bigger than. th در then صدای /ð/ دارد، نه «د».

• and then
• since then
• until then

خواستن

قبل از فعل to لازم است: I want to go (✗ I want go). «می‌خواهم تو بروی» = I want you to go (✗ I want that you go).

• want to go
• if you want

برگشت، به جای قبلی (برگشتن)

return خودش یعنی «برگشتن»؛ return back تکراری است. به‌جایش come back یا go back بگویید.

• come back
• go back
• call back

چون، زیرا

because قبل از جمله می‌آید و because of قبل از اسم: because it rains / because of the rain (✗ because the rain).

• because of
• just because

رفتن

go home و go there بدون to می‌آیند (✗ go to home). برای فعالیت‌ها go + -ing: go shopping, go swimming.

• go home
• go shopping
• go to bed

خوب، به‌خوبی

well قید است و good صفت: She sings well (✗ sings good). w را با لب‌های گرد بگویید، نه مثل «و» فارسی.

• very well
• well done
• as well

راه، مسیر

by the way یعنی «راستی» (برای عوض کردن موضوع)، نه «در راه». «در راه» = on the way.

• on the way
• the way to
• by the way

بیشتر، اکثر

«بیشتر مردم» = most people (✗ the most people / most of people). قبل از the یا my باید of بیاید: most of my friends.

• most people
• most of
• the most

زیاد (برای شمارش‌ناپذیر)

much با شمارش‌ناپذیر می‌آید (much water) و many با جمع (many books). در جمله‌ی مثبت معمولاً a lot of طبیعی‌تر است.

• how much
• too much
• very much

خیلی، بسیار

very قبل از صفت و قید می‌آید، نه قبل از فعل: I like it very much (✗ I very like it).

• very much
• very good
• very well

کجا

در سؤال، فعل کمکی بعد از where می‌آید: Where do you live? (✗ Where you live?). «اهل کجایی؟» = Where are you from?

• Where are you from?
• where to

بهتر است، باید (برای توصیه)

should برای توصیه است و از must ملایم‌تر است. بعدش فعل ساده بدون to می‌آید (✗ should to go). l خوانده نمی‌شود.

• you should
• Should I …?

ممکن است، شاید (احتمال)

may be (فعل، دو کلمه) با maybe («شاید»، یک کلمه) فرق دارد: It may be true / Maybe it's true. May I …? اجازه‌خواستن مؤدبانه است.

• may be
• May I …?

اینجا

here بدون to می‌آید: Come here (✗ come to here). Here you are هنگام دادن چیزی یعنی «بفرمایید».

• over here
• Here you are
• come here

نیاز داشتن، لازم داشتن

need مستقیم مفعول می‌گیرد: I need a pen («به خودکار نیاز دارم»). قبل از فعل to لازم است: I need to go (✗ I need go).

• need help
• need to
• no need

واقعاً

Not really یعنی «نه چندان» و از No مؤدبانه‌تر است: Are you tired? – Not really.

• really good
• not really
• Really?

کار کردن

work /wɜːk/ با walk /wɔːk/ فرق دارد. اسمِ work شمارش‌ناپذیر است: a lot of work (✗ a lot of works).

• work hard
• work from home
• work as

درست، صحیح

«حق با توست» = You're right (✗ You have right). right معنی «راست (سمت)» هم دارد: turn right.

• That's right
• the right answer
• all right

سال

برای سن بگویید I'm 30 years old یا I'm 30 (✗ I have 30 years). قبل از last و next حرف اضافه نمی‌آید: last year (✗ in last year).

• last year
• next year
• … years old

روز

every day (دو کلمه، «هر روز») با everyday (صفت، «روزمره») فرق دارد: everyday life.

• every day
• all day
• the next day

هم، همچنین (آخر جمله)

too قبل از صفت یعنی «بیش از حد»: too hot. با to و two هم‌آواست. در جمله‌ی منفی به‌جای too معمولاً either می‌آید: I don't either.

• me too
• you too

قبل از

بعد از before فعل با -ing می‌آید: before eating (✗ before eat). «قبلاً» معمولاً before در آخر جمله است: I've been here before.

• before lunch
• the day before yesterday
• before you go

چرا

Why don't you …? معمولاً پیشنهاد است، نه سؤال واقعی: Why don't you rest? (یعنی «خوب است استراحت کنی»).

• Why not?
• that's why
• Why don't you …?

هنوز

still «هنوز» در جمله‌ی مثبت است؛ «هنوز نه» در منفی معمولاً not … yet است: I haven't eaten yet.

• still here
• still waiting

بردن، (با خود) برداشتن

take یعنی «بردن» (از اینجا به آنجا) و bring یعنی «آوردن» (به اینجا). «عکس گرفتن» = take a photo.

• take a photo
• take a bus
• take a shower

زیاد، بسیاری (برای شمارش‌پذیر)

many با اسم جمع می‌آید: many friends (✗ many friend). برای پرسیدن تعداد: How many …?

• how many
• too many
• many people

هرگز، هیچ‌وقت

never خودش منفی است و not کنارش نمی‌آید: I never eat meat (✗ I don't never eat). در فارسی «هیچ‌وقت نمی‌…» دو منفی دارد.

• never mind
• never again

زندگی

• daily life
• real life
• all my life

گفتن

say بدون شخص می‌آید و tell با شخص: say hello to him / tell him (✗ say him). گذشته‌اش said /sed/ است.

• say hello
• say goodbye
• say sorry

دنیا، جهان

• around the world
• the whole world
• in the world

عالی، فوق‌العاده

• a great idea
• a great time
• That's great!

بهترین

• best friend
• do your best
• the best

خیلی دوست داشتن، عاشق … بودن

• love doing something
• would love to

مرد

• a young man
• an old man

خانه (جای زندگی)

با فعل حرکت بدون to می‌آید: go home (✗ go to home). house خودِ ساختمان است و home جایی که در آن زندگی می‌کنی.

• at home
• go home
• come home

بلند، طولانی

long برای طول است؛ برای قد آدم tall می‌آید: a tall man (✗ a long man).

• a long time
• long hair
• how long

نگاه کردن

«نگاه کردن به» = look at؛ at را جا نیندازید (✗ look this photo). look for یعنی «دنبال … گشتن».

• look at
• look for
• look like

چیزی، یک چیز

صفت بعد از something می‌آید: something new (✗ new something). در سؤال و منفی معمولاً anything می‌آید.

• something else
• something new
• something to drink

استفاده کردن، به کار بردن

use مستقیم مفعول می‌گیرد: use a pen (✗ use from a pen، ترجمه‌ی «استفاده کردن از»). فعل /juːz/ است و اسم /juːs/.

• use a computer
• easy to use

همان، یکسان

same معمولاً با the می‌آید: the same car (✗ same car). برای مقایسه as می‌آید: the same as mine (✗ same with).

• the same
• at the same time
• the same as

هر دو

both برای دو نفر یا دو چیز است و فعل جمع می‌گیرد. both … and یعنی «هم … هم»: both tea and coffee.

• both of
• both … and

هر

بعد از every اسم مفرد و فعل مفرد می‌آید: Every student has a book (✗ every students have).

• every day
• every week
• every time

آمدن

come = آمدن (به سمت گوینده) و go = رفتن (دور از گوینده). «اهل … هستم» = I come from … . o اینجا /ʌ/ است (کام).

• come back
• come in
• come from

سه

th اینجا /θ/ است؛ آن را «تری» یا «سری» نگویید و بین th و r مصوت اضافه نکنید.

• three times
• three o'clock

بین، میان (دو چیز)

ساختارش between A and B است (✗ between A with B). برای بیشتر از دو چیز معمولاً among می‌آید.

• between … and
• in between

همیشه

always قبل از فعل اصلی و بعد از am/is/are می‌آید: I always walk / She is always late (✗ I walk always).

• as always
• almost always
• not always

بهتر

better خودش تفضیلی است و more نمی‌گیرد (✗ more better). «از» در مقایسه than است (✗ better from).

• better than
• get better
• feel better

پیدا کردن

look for یعنی «دنبال گشتن» و find یعنی «پیدا کردن» (نتیجه): I looked for my keys, but I didn't find them. گذشته‌اش found است.

• find a job
• find out

کمک کردن

help مستقیم مفعول می‌گیرد: help me (✗ help to me). «در کاری کمک کردن» = help with: help me with my homework.

• help with
• ask for help
• Can I help you?

پیر، قدیمی

در فارسی برای آدم «پیر» و برای چیز «قدیمی/کهنه» می‌گوییم، ولی در انگلیسی هر دو old است. سن هم با old گفته می‌شود: How old are you?

• … years old
• an old friend
• the old city

بلند، مرتفع

high برای کوه، دیوار و قیمت است؛ برای قد آدم tall می‌آید: a tall man (✗ a high man). gh خوانده نمی‌شود.

• a high price
• high school

کوچک

• a little girl
• little brother

یک … دیگر، یکی دیگر

another یک کلمه است (an + other) و با اسم مفرد می‌آید: another book (✗ another books). برای جمع other می‌آید.

• another one
• another day
• one another

مال خود، شخصی

own بعد از صفت ملکی می‌آید: my own car (✗ own my car / the own car). on my own یعنی «تنهایی».

• my own
• on your own

زیرِ

• under the table
• under the bed
• under 18

بازی

• computer game
• play a game
• board game

چیز

th اینجا /θ/ است و آخرش /ŋ/؛ g جداگانه خوانده نمی‌شود («تینگ» نگویید).

• the first thing
• a good thing
• things to do

خانه

house خودِ ساختمان است؛ برای «خانه» به معنی جای زندگی معمولاً home: go home. جمعش houses /ˈhaʊzɪz/ است.

• a big house
• at my house
• move house

مدرسه

sch اینجا /sk/ است و اول آن مصوت نمی‌آید («اِسکول» ✗). go to school معمولاً بدون the است.

• go to school
• at school
• school bus

دادن

دو ترتیب درست است: give me the book یا give the book to me (✗ give to me the book). گذشته‌اش gave است.

• give back
• give a present

جا، مکان

• a nice place
• take place
• in place of

دوباره

• again and again
• never again
• once again

هر (یک)

each other یعنی «همدیگر»: We help each other. بعد از each اسم و فعل مفرد می‌آید.

• each other
• each one
• each time

پایان، آخر، ته

at the end of یعنی «در انتهای …» ولی in the end یعنی «سرانجام»: In the end, we stayed at home.

• at the end of
• in the end
• the end of the week

باید

بعد از must فعل ساده بدون to می‌آید (✗ must to go). mustn't یعنی «نباید» (ممنوع) ولی don't have to یعنی «لازم نیست».

• you must
• must not

نشان دادن

ow اینجا /əʊ/ است (شُو)، نه «شاو». شخص بدون to بلافاصله بعد از show می‌آید: show me the photo.

• show someone something
• show me

بزرگ

• a big city
• a big problem

احساس کردن

feel /fiːl/ مصوت کشیده دارد و با fill /fɪl/ («پر کردن») فرق دارد. بعد از feel صفت می‌آید: I feel happy.

• feel tired
• feel better
• feel like

مطمئن

• Are you sure?
• make sure
• I'm not sure

تیم

• football team
• team member
• in a team

خانواده

• a big family
• family name
• family member

نگه داشتن

• keep in touch
• keep going
• keep quiet

لطفاً

در جواب تعارف، Yes, please یعنی «بله، ممنون» و No, thank you یعنی «نه، ممنون». «بفرمایید» هنگام دادن چیزی Here you are است، نه please.

• yes, please
• please come in

گذاشتن

گذشته و اسم مفعولش هم put است (✗ putted). put on یعنی «پوشیدن»: Put on your coat.

• put on
• put away
• put something on the table

پول

money شمارش‌ناپذیر است: much money, some money (✗ moneys, a money). o اینجا /ʌ/ است (مانی).

• save money
• spend money
• pocket money

آزاد، بیکار (وقت)

• free time
• Are you free?

دوم

در بریتانیا طبقه‌ی همکف ground floor است و first floor یک طبقه بالاتر. second (اسم) یعنی «ثانیه» هم هست.

• the second time
• second floor
• second-hand

کسی، یک نفر

someone فعل مفرد می‌گیرد: Someone is here. در سؤال و منفی معمولاً anyone می‌آید: Is anyone there?

• someone else
• someone special

چپ

• left hand
• on the left
• turn left

شماره، عدد

«شماره‌ات چند است؟» = What's your number? (✗ How much is your number?).

• phone number
• a number of
• wrong number

شهر

• city centre
• a big city
• capital city

شب

at night (✗ in night) ولی in the morning و in the evening. Good night برای خداحافظی شب است، نه سلام.

• at night
• last night
• Good night

اسم، نام

• first name
• full name
• What's your name?

(a lot) مقدار زیاد، خیلی

a lot of هم با جمع می‌آید و هم با شمارش‌ناپذیر: a lot of books / a lot of water. a lot دو کلمه است (✗ alot).

• a lot of
• lots of
• thanks a lot

بازی کردن

برای ورزش the نمی‌آید: play football؛ برای ساز معمولاً the می‌آید: play the guitar.

• play football
• play the piano
• play a game

تا (برای زمان)

until برای زمان است؛ «تا (جایی)» to است: Walk to the park (✗ until the park).

• until now
• until tomorrow
• until late

اجازه دادن، گذاشتن

بعد از let فعل بدون to می‌آید: Let me go (✗ let me to go). Let's (= let us) برای پیشنهاد است: Let's eat.

• let me
• let's go
• let someone know

واقعی

real صفت است و قیدش really: It's really good (در انگلیسی معیار ✗ It's real good).

• real life
• the real world
• real name

متفاوت

«متفاوت با» = different from (در بریتانیا different to هم رایج است؛ ✗ different with). معمولاً دوهجایی تلفظ می‌شود.

• different from
• very different
• a different way

تنظیم کردن، کوک کردن (ساعت، زنگ)

• set the alarm
• set the table
• set up

گروه

• a group of
• in groups
• group work

بالا، نوک

• at the top of
• on top of
• the top shelf

کسب‌وکار، تجارت

دوهجایی تلفظ می‌شود: /ˈbɪznəs/ (بیزنِس)؛ u خوانده نمی‌شود و i دوم هم معمولاً نه.

• a small business
• on business
• a business trip

مراقبت

• take care
• take care of
• health care

شروع کردن، شروع شدن

start هم با to و هم با -ing می‌آید: start to read / start reading. اول st مصوت نگذارید («اِستارت» ✗).

• start work
• start again
• start a business

هفته

«هفته‌ای دو بار» = twice a week (✗ two times in week). week با weak («ضعیف») هم‌آواست.

• next week
• last week
• twice a week

قبلاً، از قبل (زودتر از انتظار)

already معمولاً با حال کامل و در جمله‌ی مثبت می‌آید: I've already seen it. در منفی و سؤال معمولاً yet به کار می‌رود.

• already done
• already know

چیزی (در سؤال)، هیچ‌چیز (در منفی)

در منفی not … anything یعنی «هیچ‌چیز»: I don't want anything (✗ I don't want nothing).

• anything else
• not anything

جلد، قاب، جعبه (برای نگه داشتن چیزی)

• pencil case
• phone case

هیچ‌چیز

nothing خودش منفی است و not کنارش نمی‌آید: I have nothing (✗ I don't have nothing).

• nothing else
• nothing to do

شخص، آدم، نفر

• a nice person
• in person
• per person

امروز

قبل از today حرف اضافه نمی‌آید: I'm busy today (✗ in today).

• later today
• from today

زندگی کردن، ساکن بودن

فعل live /lɪv/ مصوت کوتاه دارد؛ صفت live («زنده، پخش زنده») /laɪv/ است و leave /liːv/ یعنی «رفتن».

• live in
• live with
• live alone

خواندن (متن)

گذشته‌اش هم read نوشته می‌شود ولی /red/ تلفظ می‌شود. «آواز خواندن» sing است، نه read.

• read a book
• read the news
• read aloud

همه‌چیز

• everything else
• Everything is OK.

پر

«پر از» = full of (✗ full from / full with). I'm full بعد از غذا یعنی «سیر شدم».

• full of
• full name
• full-time

امتیاز (در بازی و مسابقه)

• score a point
• three points

هنوز (در منفی و سؤال)

yet معمولاً آخر جمله‌ی منفی یا سؤالی می‌آید: I haven't eaten yet. «هنوز» در جمله‌ی مثبت still است.

• not yet

بد

a در bad /æ/ است و bad با bed («تخت») فرق دارد. Not bad یعنی «بد نیست، خوب است».

• bad weather
• not bad
• bad at

چهار

• four times
• four o'clock

سخت، دشوار

hard قید هم هست: work hard («سخت کار کردن»). hardly معنی دیگری دارد: «به‌ندرت، تقریباً نه».

• hard work
• hard to say
• work hard

معنی دادن، منظور داشتن

«معنی‌اش چیست؟» = What does it mean? (✗ What is its mean?). گذشته‌اش meant /ment/ است.

• What do you mean?
• I mean …

یک بار

تلفظش /wʌns/ است (وانس)، نه «اونس». «دو بار» twice است و از سه به بعد three times, four times.

• once a week
• at once
• once again

گفتن (به کسی)

بعد از tell معمولاً شخص بدون to می‌آید: tell me (✗ tell to me). say بدون شخص است: say something.

• tell a story
• tell the truth
• tell someone

موسیقی

«گوش دادن به موسیقی» = listen to music (to لازم است). music شمارش‌ناپذیر است (✗ musics).

• listen to music
• pop music
• music lesson

آب

• a glass of water
• drinking water
• hot water

ایستادن، متوقف شدن

stop + -ing یعنی «دست کشیدن از کاری»: Stop talking. ولی stop + to یعنی «ایستادن برای کاری»: We stopped to eat.

• bus stop
• stop talking
• stop the car

کوچک

اول sm مصوت نگذارید: /smɔːl/ («اِسمال» ✗).

• a small town
• a small amount

سفید

• white bread
• black and white
• white coffee

باور کردن

«حرف کسی را باور کردن» = believe someone (بدون to). believe in یعنی «اعتقاد داشتن به». معمولاً استمراری نمی‌شود.

• believe in
• I can't believe it
• believe me

زنگ زدن، تلفن کردن

call مستقیم مفعول می‌گیرد: call me (✗ call to me). معنی «نامیدن» هم دارد: We call him Mamad.

• call back
• phone call
• make a call

سر (بدن)

• shake your head
• head teacher

شغل، کار

job شمارش‌پذیر است (a job) ولی work معمولاً نه: a lot of work (✗ a lot of works). Good job! یعنی «آفرین».

• find a job
• a full-time job
• Good job!